Taką mantrę, ilekroć zbliża się okres tzw. długiego weekendu, słyszymy z ust doradców ekonomicznych, doradców pracodawców i innych osób mieniących się określeniem ekspert, będących zwyczajnie sługami na pasku współczesnego kapitalizmu. Przecież Polacy mają wydajność na poziomie 62% średniej krajów UE, dlatego wolne im się nie należy, gdyż trzeba budować potęgę ekonomiczną kraju!

Szermowanie wybiórczym wskaźnikiem jest bardzo dobrym argumentem pod warunkiem, że gawiedź nie zna innych. Otóż warto przytoczyć fakt, że Polacy pracują długo. Czas pracy w Polsce wynosi 40 godzin tygodniowo (kodeksowy) i plasuje nas na pierwszej pozycji ex aequo z 10 krajami UE. Rzeczywisty czas pracy plasuje nas w środku tej stawki krajów Europy. Najciekawsze jest zestawienie uwzględniające czas pracy, dni wolne, urlopy, pokazujące, że Polacy pracują rocznie 1848 godzin, co daje nam drugą pozycję po Estonii i Rumunii (pierwsze miejsce ex aequo)[1].

Wydajność pracy nie zależy od czasu spędzanego w pracy, lecz również od stanu w jakim stawia się pracownik – czy jest wypoczęty czy zmęczony? Skoro wydajność w Polsce jest niska to może wynika to z faktu, że Polacy są zmęczeni, a zatem argument o zbyt dużej ilości wolnego jest całkowicie nietrafiony?

Wysokość płac w Polsce jest powszechnie znana, jest ona determinowana wydajnością pracy. Skoro zatem wydajność jest na niskim poziomie to i płace na takim są. Dlaczego więc mamy porównywać się z krajami, które mają nie tylko wydajność na średnim poziomie UE, ale również płace?

Moje obserwacje podpowiadają jeszcze jedno stwierdzenie. Długi weekend, dni świąteczne wiążą się z ograniczoną dostępnością do sklepów. Powoduje to, że w dni poprzedzające ludzie robią zakupy w ilościach, które sugerowałyby, że zbliża się front lub co najmniej klęska żywiołowa. Czyż nie jest tak, że napędza to popyt wewnętrzny, a on jak wiadomo, trzyma na powierzchni polską gospodarkę?

Dni wolne to również czas konsumpcji dóbr zakupionych na tę okoliczność, ale to również czas konsumpcji w postaci turystyki krajowej i zagranicznej. W przypadku długich weekendów, mimo wszystko z racji ich parodniowego charakteru, większość pozostaje w kraju, co również ma wpływ na pobudzanie krajowej gospodarki.

Warto by osoby, szczycące się opinią ekonomisty czy eksperta, nie szermowały jednym wskaźnikiem, ale przedstawiały całe spectrum zjawiska. Inaczej mamy do czynienia z niczym innym jak propagandą. W imię czego?  


[1] http://gazetapraca.pl/gazetapraca/1,90442,5662131,Pracowity_wschod_i_leniwy_zachod.html  

Nie należę do osób, które ekscytują się sondażami przedwyborczymi poparcia partii politycznych, a wynika to z lat negatywnych doświadczeń jeśli chodzi o ich sprawdzalność. Nie mniej sondaż TNS OBOP dla TVP przeprowadzony w dniach 11-12 kwietnia 2012r. warty jest skomentowania za sprawą zmian na 3 miejscu, to jest wzroście notowań SLD i spadku Ruchu Palikota (zamiana na 3 miejscu).

Sondaż został przeprowadzony w okresie następującym po wściekłym ataku jaki przypuścił na SLD Janusz Palikot zarzucając partii oraz jej przewodniczącemu Leszkowi Millerowi odpowiedzialność za rzekomo istniejące w Polsce tajne więzienia CIA (przy okazji skrzętnie omijając nazwisko Aleksandra Kwaśniewskiego, pełniącego wówczas „tylko” funkcję Prezydenta RP i Zwierzchnika Sił Zbrojnych RP). Rozbuchana medialnie sprawa (wszak forma i treść działalności Palikota jest bardzo nośna, wręcz populistyczna, a to środki masowego przekazu bardzo lubią) spotkała się z dość jednoznaczną reakcją samego Millera jak i sojuszu. W mojej ocenie, nie nadużywając wielkich słów, argumenty o polskiej racji stanu i zagrożeniu, jakie wynika z szermowania takimi oskarżeniami w imię krajowej walki politycznej, dotarły do części dotychczasowych zwolenników Ruchu Palikota i ich sympatie mogły przesunąć się w stronę SLD.

Nieuczciwością było by nie odnotowanie jeszcze jednej wpadki lidera RP, która mogła niewątpliwie mieć wpływ na spadek notowań Ruchu. Słynna wypowiedź Palikota o Jarosławie Gowinie cyt, „katolicka ciota” dyskredytuje autora tych słów, jako obrońcę mniejszości seksualnych. Używanie wulgarnego określenia rodem z kontrmanifestacji parad równości spod znaku ONR czy Młodzieży Wszechpolskiej, niezależnie od kontekstu, pokazuje prawdziwe oblicze światopoglądowe byłego redaktora homofonicznej gazety „Ozon”. Po dodaniu do tego przymiotnika „katolicka”, niezależnie od liczby faktycznych wyznawców religii rzymskokatolickiej w Polsce, robi się już całkowicie niesmacznie.

Po przemianach 1989r. w Polsce i Europie Środkowo - Wschodniej zdecydowano w Polsce (elity rządzące, od początku związane z "S", potem niechętnie, ale przystąpiła do tego lewica, znowu post "S", "postkomuna", post "S"), że gwarantem bezpieczeństwa międzynarodowego kraju nie będzie już "rozpadnięty" Związek Radziecki, zlikwidowany Układ Warszawski czy jakiś lokalny, środowoeuropejski alians, lecz Pakt Północnoatlantycki, a właściwie jego jedyna siła czyli Stany Zjednoczone. Uznano, że współpraca z Amerykanami (niegdyś jak z Rosjanami, choć niekoniecznie oznacza to wolny wybór, zarówno w jednym jak i drugim przypadku) jest polską racją stanu.

Ta trywialna prawda leży u podstaw działalności wszystkich rządów po kolei, od prawicy do lewicy. Naturalną konsekwencją współpracy militarnej, politycznej jest współpraca na gruncie wywiadów. Loty CIA były, są na to dowody, nie ma natomiast dowodów na istnienie więzień w Polsce. Jak dotąd są to jedynie opinie lub zeznania osób podejrzanych o terroryzm (otwartym jest pytanie o ich wiarygodność).

Odwołując się do argumentu racji stanu nie dziwi mnie dość jednoznaczna postawa uczestników sceny politycznej od Kaczyńskiego, przez Tuska, Komorowskiego do Millera (wymieniam nieprzypadkowo osoby, które z racji piastujących funkcji miał lub mają dostęp do najtajniejszych spraw naszego państwa). Jedynie Palikot zrobił sobie po raz kolejny happening rzucając błotem w Leszka Millera. Podobno buduje swoją markę, jako odpowiedzialnej siły politycznej, proponując Polakom dłuższą emeryturę, warto by również w kwestii bezpieczeństwa narodowego zaczął zachowywać się poważnie.


„Trzeba to powiedzieć jasno i stanowczo”, że propozycja podniesienia wieku emerytalnego to nic innego jak skrócenie okresu, w którym ZUS będzie wypłacał świadczenie emerytalne. I choć cytuję „Misia”, to jednak nie jest wesołą, propozycja skrócenia czasu między przejściem na emeryturę a zgonem „stypendysty ZUS-u”. Do tego owa „reforma” zmierza – krótszy okres płacenia świadczeń to więcej pieniędzy na koncie państwowego ubezpieczyciela, czyli de facto budżetu państwa.
Dzisiaj premier Donald Tusk usiłuje przekonać nas, że takie prostackie rozwiązanie jest jedynym ratunkiem ubezpieczeń społecznych w Polsce. Zapomina o milionach bezrobotnych w kraju, którzy z powodu braku zatrudnienia nie opłacają składek na ubezpieczenie społeczne. Dążenie do obniżenia poziomu bezrobocia niestety jest zbyt trudnym i niewykonalnym zadaniem dla duetu Tusk – Rostowski.

Podkreśla się, że zmiany wieku emerytalnego są konieczne ze względu na starzenie się społeczeństwa, które będzie w kolejnych latach postępować. Banalne to stwierdzenie, ale przyczyną tego jest mała liczba dzieci. Na to wpływ mają nie tylko kwestie woli posiadania pomsta, ale i warunki ekonomiczne. Czy rząd jest w stanie zaproponować młodym rodzicom politykę prorodzinną? Wygląda na to, że indolencja w tym zakresie jest przykrywana przesunięciem wieku emerytalnego. Bo przecież tak łatwiej i pozornie (!) taniej, niż zagwarantować większe ulgi podatkowe, świadczenia dla matek pozostających z dziećmi w domu (a to jest jak etat!), miejsca w żłobkach i przedszkolach (spychanie odpowiedzialności na samorządy nie wymaga komentarza). Do tego dochodzi brak jakiejkolwiek przemyślanej polityki imigracyjnej w tych sektorach, w których brakuje rąk do pracy.

Jak dotąd polski rząd proponuje Polakom średniowieczną maksymę „Memento mori” (łac. pamiętaj o śmierci).

Integracja europejska rozpoczęła się w Europie Zachodniej po II wojnie światowej. Europie nie do końca odbudowanej po zniszczeniach wojennych, dotkniętej kataklizmem wzajemnej wrogości. Była to próba stworzenia mechanizmów zabezpieczających przed kolejnym konfliktem europejskim. Od kilkudziesięciu lat w Europie Zachodniej panuje pokój, do tego klubu dołączyło grono państw Europy Środkowo – Wschodniej kilka lat temu. Znów stoimy przed wyzwaniami współczesności – tym razem jest to kryzys ekonomiczny, który przelewa się przez kraje Unii ukazując słabości dotychczasowej polityki gospodarczej i elit politycznych (głównie życie na kredyt).

Komentatorzy szumnie obwieszczają, że oto wspólnota stoi na skraju rozpadu, włącznie z eurostrefą (strefą Euro). Jedyną odpowiedzią na ten kryzys wydaje się więcej integracji i wspólnej odpowiedzialności za prowadzenie polityk ekonomicznych państw członkowskich. Inną odpowiedzią właściwie jest zamknięcie się w swoich narodowych gospodarkach (czy to w ogóle jeszcze jest możliwe?!) i rozpad jedności europejskiej, która jest jakże ważna właśnie w trudnych czasach. Nie możemy dopuścić do powstawania również dwóch Europ – tej zintegrowanej coraz bardziej i tej o wolniejszej integracji (koncepcja „dwóch prędkości), bo to zaprzeczenie idei wspólnoty.

Państwa dążące do większej integracji europejskiej nie mogą ulegać hamulcowym w stylu Davida Camerona, który w imieniu Zjednoczonego Królestwa, w imię konserwatywnych, wyspiarsko – imperialnych wartości (dzisiaj już niezrozumiałych poza wyspami) nie chce dalszej integracji europejskiej, która właściwie od początku była projektem niemiecko – francuskim, a więc kontynentalnym. Osobom powołującym się na Wielką Brytanię, protokół brytyjski i nieprzyjęcie Karty Praw Podstawowych, proszę o refleksję gdzie leży Polska.

Z powyższego punktu widzenia oceniam treść wystąpienia szefa polskiego MSZ w Berlinie. Byłem naprawdę pozytywnie zaskoczony taką postawą – przedstawieniem wizji pogłębionej integracji. To świadczy o pewnej dojrzałości europejskiej naszego rządu. To w dobrym świetle pokazuje naszą prezydencję – pierwszą największego kraju spośród „nowej Unii” i jakże inną od czeskiej (upadek rządu) czy węgierskiej (nieporadność w kryzysie imigracyjnym w kontekście wydarzeń w Afryce Północne). Wreszcie to prezydencja służąca integracji europejskiej i dobru Unii.

Głosowanie nad votum nieufności dla ministra Radosława Sikorskiego, w którym jedynie PiS i PiS-bis (Solidarna Polska) głosowały za odwołaniem ministra, pokazuje że zawiązany w latach dziewięćdziesiątych sojusz ugrupowań proeuropejskich jest jak najbardziej aktualny. To ówczesna współpraca SLD – PSL – UW kierowała Polskę w stronę zjednoczonej Europy, to wreszcie te ugrupowania ją do niej wprowadziły i dzisiaj rządzą wywodzące się z niej partie. Cieszy fakt, że oto powraca, przynajmniej w sferze integracji europejskiej, pewien konsensus narodowy, żałować należy jednie, że część polskiej sceny politycznej dalej tkwi w XIX-wiecznym pojęciu państwa narodowego, z pozycji wojewody na zagrodzie, nie rozumiejąc procesów toczących się na świecie lub z premedytacją manipulując swoimi wyborcami.



Rzeczą ludzką jest się mylić, szczególnie w pewnych przewidywaniach, a zwłaszcza w płynnej sytuacji wyborczej. Tak też się stało – moje prognozy dotyczące Ruchu Poparcia Palikota wyrażone we wpisie pt. Marzenie ściętej głowy, czyli Palikot w sejmie” okazały się nietrafne. Na swoją obronę mam fakt, że dokonałem tej analizy i oceny 22 września 2011r., zatem na ponad 2 tygodnie przed wyborami, zaś przed publikacją kolejnych sondaży, dobrych dla Palikota, druzgocących dla SLD. I jak się okazało wyniki wyborcze błędność tej oceny potwierdziły. Moje zdanie nie było odosobnione, wielu politologów głowiło się nad tym fenomenem przed wyborami, zaś po ogłoszeniu, sondażowych jeszcze wyników, robiło wielkie oczy ze zdumienia.

Nie mniej jednak, w pełnej rozciągłości, podtrzymuję zdanie, że program tego ugrupowania, poza sferą światopoglądową, z lewicą niewiele ma wspólnego. Chociażby w kwestii kluczowej – gospodarczej - „Program Nowoczesnego Państwa” zawiera propozycję wprowadzenia podatku liniowego, który to spowodowałoby dalsze rozwarstwienie społeczne, bogacenie się bogatych, ubożenie niżej uposażonych (np. wzrost podatków na żywność). Szczęśliwie RPP nie znajdzie się w kolacji i akurat te postulaty nie zostaną zrealizowane (czego jeszcze można by było obawiać się po Platformie, którą zastopuje w tym względzie pewnie PSL).

Zakończyła się kampania, trwają wybory parlamentarne a.d. 2011. Tym samym, śledząc losy ostatniej dekady, zakończył się maraton wyborczy. W ubiegłym dziesięcioleciu mieliśmy tylko rok, w których politycy nie namawiali rodaków do pójścia do urn. I to w różnorakich sprawach. Miałem również okazję w wielu z tych kampanii uczestniczyć od samego początku działalności publicznej, od początku w kampaniach wyborczych, potem czynnie oraz dwukrotnie biernie (jako kandydat na radnego i posła).  Seria zaczęła się wyborami prezydenckimi w symbolicznym 2000r. W 2001r. odbyły się wybory parlamentarne, kolejny rok przyniósł samorządowe. W 2003r. zdecydowaliśmy w referendum o wstąpieniu do Unii Europejskiej, zaś rok później wybraliśmy naszych przedstawicieli – Posłów do Parlamentu Europejskiego. 2005r. to wybory parlamentarne i prezydenckie, z kolei 2006 r. to samorządowe. Wymykając się początkowym przewidywaniom, skrócono kadencję sejmu i w 2007r. ponownie wybieraliśmy posłów i senatorów. Wyjątkiem, przysłowiowo potwierdzającym regułę, był 2008r., kiedy nie było żadnych elekcji. W 2009r. po raz drugi wybieraliśmy naszych posłów w Brukseli, o zgrozo znowu przy minimalnej frekwencji. Niewyobrażalna dotąd katastrofa jakiej byliśmy świadkami w 2010r. doprowadziła do przedterminowych wyborów prezydenckich, a na jesieni tego roku wybieraliśmy władze samorządowe. Dzisiejsze wybory parlamentarne niejako kończą dekadę wyborów w Polsce. Jeśli nie zdarzy się nic nieprzewidywanego, równie tragicznego jak w 2010r. lub nie dokona się istotny zwrot polityczny, w najbliższym czasie wybory czekają nas dopiero w 2014 r. kiedy ponownie wybierzemy eurodeputowanych oraz radnych, wójtów, burmistrzów i prezydentów. Przed nami dwa lata spokoju. Polacy, również ci działający politycznie, nieco odetchną od kampanii wyborczej, chociaż jak mawiają klasycy, ona rozpoczyna się w dzień po poprzednich wyborach. W każdym razie mamy dwa lata refleksji…